“Halos anim na buwan na akong nasa kwartong ito… Noong una, hindi ako makapagsuka at hindi ko rin makain, pero ngayon wala na akong nararamdaman. Kung magtatrabaho ako nang seryoso, hindi rin ako sasaktan at makakakain din. Wala akong gagawin kung aalis ako dito, at hindi ko na rin sigurado kung gusto ko pang umalis ngayon. Inisip ko na maginhawa ang hindi mag-isip…” Ang babae ay nakakulong sa isang madilim na kwarto at ang kanyang katawan at puso ay kinokontrol ng walang katapusang karahasan at labis na kaligayahan. Ngayon, hindi na niya hinahangad na palayain. Sa kalaunan, ang lumalabas sa kanyang bibig ay mga ungol at malaking laway dahil sa matinding irrumatio, at ang mga salitang "Paumanhin". Siya, na nabubuhay bilang isang sisidlan ng karne para lamang sa paglaya ng sekswal na pagnanasa, ay kumakagat sa titi at umiiyak habang binubuksan ang kanyang mga binti…