Ako, hindi ako nagkakamali. Narinig ko na ang ganitong linya sa isang lugar. Mayroon itong tunog na parang matigas, ngunit siguro ako rin ay pinupuna sa parehong paraan sa isang lugar sa kumpanya. Ako na naniniwala sa hindi pagpapakita ng emosyon kahit anong mangyari. Hindi ko sinisira ang aking routine. Ang tren sa pagpasok sa trabaho ay palaging sa parehong oras, parehong bagon, parehong pinto. Gaya ng dati. Ngunit, ngayon lang ay medyo iba. Ang aking singit ay basa... Ano ba ang nangyari sa akin? Hindi ko mapigilan ang pagkabigla sa biglaang pagdating ng stimulation. Hindi, hindi pwede. Hindi ako magiging ako kung magpapakita ako ng emosyon sa ganitong bagay... Ngunit. Ngayon din, hindi ko mapigilan ang paghiling na lagyan ng isang bagay na hindi ko alam sa aking singit. Araw-araw, patuloy akong pinapahiran ng isang bagay na madulas, at ang aking ulo ay nagiging blanko, at kahit hindi ako sumigaw, tumatagas pa rin ang aking katas. Bahala na kung anong mangyari. Okay lang kahit maging bastos ako. Dahil nakahanap ako ng kasiyahan na higit pa sa trabaho.