การได้พบกันทุกวันในที่ทำงานคือความหมายของการมีชีวิตอยู่สำหรับฉัน การทักทายยามเช้าอย่างไม่ตั้งใจเหมือนกับคนแปลกหน้า เวลาที่ทำงาน และจากนั้นก็เป็นช่วงเวลาที่เข้มข้นที่ยืนยันความรักราวกับเป็นคนอื่น… นั่นแหละที่ช่วยฉันให้รอดพ้นจากชีวิตที่เย็นชาอยู่กับสามี เขาเป็นหัวหน้าของฉัน และเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน… เขาไม่เพียงแต่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับร่างกายของฉัน สิ่งที่ฉันรู้สึก และรูปร่างที่ฉันถึงจุดสุดยอด แต่เขายังรู้ว่าจริงๆ แล้วฉันเป็นคนที่ชอบให้ใครเอาใจ… เขาชอบทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน ไม่ว่าจะเป็นสายตาที่จริงจังของเขาตอนทำงาน หรือรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเล็กน้อย แม้ว่ามันจะเป็น "การนอกใจแบบ W" ที่สังคมไม่ยอมรับ แต่ฉันคิดว่าความรู้สึกของเราเชื่อมโยงกันอยู่… แต่แล้วเหตุการณ์ที่ทำให้ชีวิตแบบนั้นพังทลายลงอย่างกะทันหันก็เกิดขึ้น การย้ายงานของเขา เขาถูกโยกย้ายไปที่สาขาฟุกุโอกะ ซึ่งเป็นดินแดนที่ห่างไกล ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ในใจฉันแตกสลาย ฉันจินตนาการไม่ออกเลยว่าเขาจะไม่อยู่ที่ทำงาน ไม่อยู่ข้างๆ ฉัน… แต่ฉันทำอะไรไม่ได้ เพราะเราอยู่ในสถานะต้องห้าม… ฉันต้องตัดเขาออกจากใจ แม้จะต้องบังคับตัวเองก็ตาม แต่แล้ว… เขาก็เข้าหาฉันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และต้องการฉัน ฉันปฏิเสธอย่างสุดกำลัง ฉันปฏิเสธอย่างสุดกำลังราวกับว่าเกลียดเขา แต่แล้ว… เขาก็ต้องการฉันอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้งกว่าเดิม ไม่ว่าฉันจะดื้อดึงแค่ไหน ความหลอกลวงที่ตื้นเขินก็ไม่สามารถลืมความสุขที่ฉันรู้จักกับเขาได้ การลูบไล้มือที่รุนแรง เร่าร้อน และหยาบกระด้าง ทำให้ฉันรู้สึกถึงความสุขมากยิ่งขึ้น ยิ่งฉันขัดขืนมากเท่าไหร่ ยิ่งฉันพยายามเกลียดเขามากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งโหยหาตัวเขา และยิ่งต้องการดุ้นของเขา… "ไม่ได้… ฉันรักเขา" แต่แล้ววันแห่งการจากก็ใกล้เข้ามาแล้ว―
