ถึงแม้ว่าผมจะเป็นเอซของชมรมอเมริกันฟุตบอลที่ไม่เคยแพ้ใครในท้องถิ่น แต่พอมาถึงมหาวิทยาลัยก็ทำอะไรไม่ได้เลย ต้องทนกับการฝึกฝนที่หนักหน่วงของรุ่นพี่ทุกวัน สิ่งที่ทำให้ผมสามารถฝึกฝนอย่างต่อเนื่องในสภาพที่เหมือนนรกเช่นนี้ได้ก็คือ กำลังใจจากฮารุกะ ผู้เป็นแม่บ้านหอพัก ใช่แล้ว ผมตกหลุมรักฮารุกะ ผมทุ่มเทให้กับการฝึกฝนเพื่อระบายความรู้สึกที่ไม่สามารถระบายได้ แต่ฮารุกะที่ถูกรุ่นพี่ชักจูงในงานเลี้ยงหลังเลิกซ้อม… ไม่น่าเชื่อว่าจะกลายเป็นแบบนั้นเลย…
