คุณแม่บ้านเจ้าของหอพักผู้เป็นม่ายที่สามีจากไปก่อนเวลา ได้คอยดูแลเอาใจใส่ผมซึ่งเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอยู่เสมอ เธอถึงกับทำอาหารโฮมเมดให้ผมทานในวันที่ผมยุ่งจนแทบไม่มีเวลากินข้าวดีๆ จนในที่สุดผมก็เริ่มหลงเสน่ห์เธอโดยไม่รู้ตัว ในคืนที่ฝนตกหนักคืนหนึ่ง คุณแม่บ้านที่ตัวเปียกปอนได้มาหาผมที่ห้องเพื่อหลบฝน ผิวพรรณที่มองเห็นทะลุผ่านเสื้อบลูส์ทำให้ผมต้องคอยบอกตัวเองว่า "ห้ามมองนะ" แต่คุณแม่บ้านกลับกระซิบว่า "มองได้นะจ๊ะ" และคำพูดนั้นเองที่เป็นจุดเริ่มต้นให้ระยะห่างของคนทั้งสองค่อยๆ ลดลงจนกลายเป็นศูนย์อย่างแน่นอน
