ผมได้ข่มขืนสาวน้อยผู้บริสุทธิ์ที่ไม่ได้ทำความผิดอะไรเลยอย่างบ้าคลั่ง... ผมเคยเป็นครู แต่ถูกเหล่านักเรียนสาวรุมกลั่นแกล้งอย่างร้ายกาจและกัดไม่ปล่อย จนสภาพจิตใจย่ำแย่ต้องลาพักงานและกลายเป็นคนเก็บตัวอยู่ในห้อง ทุกครั้งที่เห็นผู้หญิงวัยรุ่นในชุดนักเรียน ผมจะรู้สึกประหม่าและสมเพชตัวเองที่ยังสั่นกลัวอยู่แบบนี้ -------------------------------------------------------------------------------- วันหนึ่ง มีเด็กสาวในชุดนักเรียนย้ายมาอยู่ห้องข้างๆ ดูเหมือนว่าเธอจะมาเช่าอยู่ระยะสั้นๆ ผมได้ยินเสียงแม่ของเธอตะโกนบอกว่าลูกสาวต้องมาเรียนกวดวิชาช่วงฤดูร้อนอะไรประมาณนั้น เธอเป็นเด็กสาวที่ดูไร้มนุษยสัมพันธ์และมีท่าทางอวดดีกับแม่ของตัวเอง ดูเป็นเด็กวัยรุ่นที่อยู่ในช่วงต่อต้านทุกอย่าง ซึ่งจริงๆ แล้วผมไม่อยากจะข้องเกี่ยวด้วยเลย -------------------------------------------------------------------------------- "ขอโทษนะคะ ช่วยเก็บกวาดขยะพวกนี้ออกไปทีเถอะค่ะ เหม็นจะตาย!" ทั้งที่ผมสร้างป้อมปราการขยะไว้รอบตัวเพื่อไม่ให้ใครกล้าเข้าใกล้ แต่เธอกลับกล้าพูดแบบนี้... น่ารำคาญชะมัด... ถ้าอย่างนั้นเธอก็มาเก็บเองสิ! "ทำไมฉันต้องเป็นคนเก็บด้วยล่ะ? เหม็น! ไม่ไหวแล้ว!" เด็กเมื่อวานซืนที่อวดดีแบบนี้จะปล่อยไว้เฉยๆ ไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเธอจะสร้างความเข้าใจผิดให้คนอื่นเหมือนที่พวกนักเรียนของผมเคยทำ... จะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด! "เดี๋ยว! หยุดนะ ปล่อยฉัน! อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!" ภาพของเหล่านักเรียนสาวที่ผมเกลียดชังซ้อนทับกับเด็กสาวห้องข้างๆ ความแค้นและความโกรธที่ทำให้ชีวิตพังพินาศพลุ่งพล่านขึ้นมา ผมจึงกดเธอลงบนถุงขยะ ฉีกทึ้งชุดนักเรียนของเธอออก และใช้กำลังสยบเด็กสาวที่กำลังขัดขืน จากนั้นก็กระแทก "ท่อนเอ็น" เข้าไปในรูร่านที่ยังซิงอยู่ เพื่อเป็นการลงโทษด้วยการแตกในอย่างรุนแรง "ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย..." หุบปาก! สังคมมันก็เป็นแบบนี้แหละ ไร้เหตุผลสิ้นดี... ปกติเธอไม่เคยขอบคุณใครและเอาแต่พูดจาไม่ดีใส่คนรอบข้าง นี่แหละคือโศกนาฏกรรมที่เกิดจากการกระทำของเธอเอง อย่ามาแก้ตัว... น่าหงุดหงิดชะมัด... งั้นขอจัดหนักอีกสักดอกเถอะ!! "คุณลุงคะ ทำไมถึงต้องเก็บตัวอยู่ในห้องด้วยล่ะ?" เด็กสาวที่สูญเสียกำลังใจในการต่อสู้และเลิกคิดที่จะหนี เมื่อเป้าหมายในการระบายความโกรธหายไป จิตใจของผมก็ค่อยๆ กลับมาสงบลง และเริ่มรู้สึกว่าความผิดที่ผมทำกับเธอนั้นมันหนักหนาเกินไป ผมจึงเริ่มเล่าให้เธอฟังว่าผมต้องเจอเรื่องเลวร้ายแค่ไหน เพื่อให้ตัวเองรู้สึกสบายใจขึ้น... น่าสมเพชจริงๆ... ผมทำอะไรลงไปเนี่ย... "หนูเองก็ไม่ค่อยซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง จนทำให้คนอื่นเจ็บปวดตั้งเยอะเลย เราทั้งคู่ต้องหันกลับมามองตัวเองใหม่นะคะ..." พูดจบ เธอก็โน้มตัวลงมาจูบผม... ท่ามกลางเซ็กซ์ที่อ่อนโยนราวกับเป็นการเลียแผลใจให้กันและกัน ผมก็... ผมก็...
