โปรดรักผม... ผู้ที่สวมเปลือกของเด็กสาวในดินแดนที่ห่างไกลที่สุดแห่งนี้... ลมหายใจที่หลุดลอยและความปรารถนาแห่งแดนเหนือ ดินแดนทางเหนือที่ลมหนาวเสียดแทงผิวหนัง สถานที่ที่หิมะสีขาวโพลนสุดลูกหูลูกตาดูเหมือนจะปกปิดทั้งบาปและความโดดเดี่ยวของมนุษย์ไว้จนหมดสิ้น ที่นั่นผมได้พบกับ "เขา"... ไม่สิ "เธอ" ร่างที่สวมเสื้อผ้าตามแฟชั่น ยืนอยู่อย่างไร้จุดหมายตรงมุมถนน หากมองเพียงผิวเผินก็ดูเหมือนเด็กสาวผู้น่ารักทั่วไปที่พบเห็นได้ทุกที่ แต่ทว่า ลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น กลับมีความโดดเดี่ยวอันลึกล้ำราวกับทุ่งกว้าง และตัวตนที่สั่นคลอนไม่มั่นคงสถิตอยู่ ในดินแดนอันห่างไกลที่ผมบังเอิญเดินทางมาถึงเพื่อหลบหนีความวุ่นวายของเมืองหลวง ไม่นึกเลยว่าจะได้พบกับ "ตัวตนที่หาได้ยากยิ่ง" เช่นนี้ พระเจ้าที่ชื่อว่าโชคชะตา บางครั้งก็โหดร้าย และบางครั้งก็เล่นตลกได้อย่างหอมหวานเหลือเกิน ในวันนั้น อารมณ์ของ "เธอ" ดูสดใสราวกับวันฤดูใบไม้ผลิที่หาได้ยากในท้องฟ้าทางเหนือ คลื่นทางจิตใจที่ไม่มั่นคงสงบนิ่งลงราวกับทะเลที่ไร้ลม ด้วยลางสังหรณ์ถึงความสุขสมจากการร่วมรักที่ห่างหายไปนาน ภายในห้องปิดตายของโรงแรม ท่ามกลางอากาศที่อบอวลด้วยความร้อนจากเครื่องทำความร้อน ผมปฏิบัติกับ "เธอ" อย่างทะนุถนอมและอ่อนโยนราวกับเธอเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง เมื่อถอดเสื้อผ้าออก ร่างกายที่เป็นเด็กหนุ่มอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ก็ปรากฏขึ้น แต่ทว่า แก้มที่แดงระเรื่อด้วยความอาย ขนตาที่สั่นไหว และความละเอียดอ่อนของปลายนิ้วที่โหยหาผมนั้น กลับดูเย้ายวนและอ่อนช้อยยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหนๆ มีเพียงความร้อนจากผิวสัมผัสที่แนบชิดเท่านั้นที่เป็นข้อพิสูจน์เพียงหนึ่งเดียวว่าเราทั้งคู่มีชีวิตอยู่ในขณะนี้ ร่างที่บิดเร้าด้วยแรงกระแทกจากการสอดใส่ ส่งเสียงครางในลำคอเพื่ออ้อนวอนขอความรัก ลมหายใจอันร้อนผ่าวของ "เธอ" ที่ถูกกลืนกินเข้าไปในวังวนแห่งกามารมณ์ ขณะที่ตัวตนทางเพศสั่นคลอนอยู่บนเส้นแบ่ง ได้พรากเอาเหตุผลของผมไปจนหมดสิ้น มันเป็นพิธีกรรมที่คล้ายกับการช่วยให้วิญญาณหลุดพ้น ซึ่งก้าวข้ามการมีเซ็กซ์ธรรมดาไปแล้ว ความสุขที่ได้รับการปฏิบัติเหมือนเด็กสาว และสัญชาตญาณของการเป็นผู้ชายเข้าปะทะและหลอมรวมกันในที่สุด กลายเป็นจุดสูงสุดของความผิดศีลธรรม "หลังจากนี้ก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำต่อหรอกนะ แต่ดูเหมือนจะยังเลิกไม่ได้ในเร็วๆ นี้..." หลังเสร็จกิจ คำพูดที่ "เธอ" พึมพำออกมาท่ามกลางความรู้สึกว่างเปล่านั้น มีทั้งความหวังต่ออนาคตและความสิ้นหวังต่อปัจจุบันผสมปนเปกันอย่างเท่าเทียม เราเพียงแค่แบ่งปันความฝันชั่วคราวร่วมกันเท่านั้น เมื่อหิมะนี้ละลาย ความร้อนนี้ และความทรงจำของผิวสัมผัสที่ซ้อนทับกัน ก็คงจะถูกลมเหนือพัดหายไปจนหมดสิ้น เราคงจะไม่ได้พบกันอีกเป็นครั้งที่สอง เพราะเหตุนั้น "อ้อมกอดที่ปลายทาง" นี้ จึงถูกสลักลึกเข้าไปในส่วนลึกของหัวใจผม ราวกับผืนดินเยือกแข็งที่จะไม่มีวันละลายตลอดกาล
PETSHOP/Mousouzoku
