LADA ลบเซ็น — เวอร์ชันลบโมเสกด้วย AI. ฉันเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังด้านว่ายน้ำในชนบทที่ห่างไกลจากบ้านตัวเอง ฉันทุ่มเทให้กับการซ้อมว่ายน้ำเพียงอย่างเดียวจนไม่มีประสบการณ์ความรักเลย แต่ลึกๆ แล้วฉันก็โหยหาความรักนะ ช่วงนี้การว่ายน้ำของฉันกำลังอยู่ในช่วงตกต่ำและซ้อมหนักจนเกินไป วันนี้ฉันก็ซ้อมจนหมดแรง พอรู้ตัวอีกทีรถไฟเที่ยวสุดท้ายก็ใกล้จะออกแล้ว หลังจากขึ้นรถไฟได้สำเร็จ ฉันก็นั่งฟังเพลงที่ชอบจนเผลอหลับไป... พอตื่นขึ้นมาก็ไม่พบวี่แววของใครเลย เมื่อสติเริ่มกลับมา ฉันจึงรู้ว่าตัวเองหลับจนเลยสถานีและถูกทิ้งไว้ในโรงจอดรถไฟพร้อมกับรถไฟเที่ยวสุดท้าย ทันใดนั้น พนักงานตรวจตั๋วที่ฉันคุ้นหน้าก็ปรากฏตัวขึ้น ฉันนึกในใจว่ารอดแล้ว "ขอโทษด้วยนะคะ ฉันเผลอหลับจนเลยสถานี เดี๋ยวฉันจะเรียกแท็กซี่กลับบ้านค่ะ" แต่ในวินาทีนั้น ฉันกลับถูกกดตัวลงและถูกล็อคแขนไว้จากด้านหลังพร้อมกับถูกลวนลามร่างกาย ต่อให้กรีดร้องไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะที่นี่คือภายในรถไฟที่จอดอยู่ในโรงจอดที่ไม่มีคนอยู่ ไม่มีใครมาช่วยฉันได้หรอก... ฉันคิดในใจว่าไม่อยากให้ครั้งแรกของฉันเป็นตาลุงแบบนี้เลย แต่ควยของเขาก็เสียบเข้าออกในตัวฉันปั่บๆ หลังจากนั้นความทรงจำของฉันก็เริ่มสับสนวุ่นวาย ฉันถูกแตกในครั้งแล้วครั้งเล่า และถูกเชื้ออสุจิราดตัวจนเริ่มรู้สึกเสียวขึ้นมา... เอ๊ะ หรือว่าฉันจะเป็นพวกวิตถารกันนะ? แล้วฉันก็ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความต้องการทางเพศ พัวพันกับเขาแบบนั้นจนกระทั่งรถไฟเที่ยวแรกเริ่มวิ่ง