LADA เจาะโมเสก — เวอร์ชันลบโมเสกด้วย AI. รถไฟเที่ยวสุดท้ายในชนบทหลังเลิกชมรม ส่วนใหญ่จะมีแค่ฉันกับคุณครู... เราต่างก็เกร็งจนไม่กล้าสบตากัน และไม่มีบทสนทนาใดๆ ภายในรถไฟเลย เพราะความเหนื่อยล้าทำให้ฉันเผลอหลับไป และรู้ตัวอีกทีก็คือหลับเลยจนถึงสถานีปลายทาง ที่สถานีในชนบทแห่งนี้ กว่าพ่อแม่จะมารับก็ต้องใช้เวลามากกว่า 2 ชั่วโมง คุณครูบอกว่าการรอคนเดียวมันอันตราย จึงให้ฉันไปพักที่บ้านของคุณครูก่อน ฉันที่กลายเป็นคนไร้ที่ไปในคืนนี้ กลับคิดว่าการได้ค้างที่บ้านคุณครูคือโอกาสทอง ฉันนี่มันเด็กไม่ดีเลย... ในห้องเล็กๆ ของบ้านหลังเล็กของคุณครู ความรู้สึกไม่สมจริงที่ได้อยู่กันสองคน ทำให้ระยะห่างระหว่างเราลดลงอย่างน่าประหลาด และเราก็เริ่มจูบกันอย่างเป็นธรรมชาติ... ทางแยกของโชคชะตา... "ถ้าเงียบไว้ ก็จะไม่มีใครรู้หรอกนะ" "หนูจะไม่บอกใครแน่นอนค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ" "พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ ไม่ต้องกังวลเรื่องเวลาใช่ไหมล่ะ" ฉันบอกตัวเองแบบนั้น และปล่อยให้คุณครูกอดและร่วมรักกับฉันต่อไปจนถึงเช้า...
