ผมเป็นครูประจำชั้นมือใหม่ที่คลั่งไคล้ถุงน่องสีดำยิ่งกว่าอะไรดี ในขณะที่กำลังสอนเสริมในห้องเรียนหลังเลิกเรียน สายตาของผมก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเรียวขาในถุงน่องสีดำที่ยื่นออกมาจากชุดนักเรียนของลูกศิษย์สาวผู้เรียบร้อยและอ่อนโยนคนหนึ่ง จนกระทั่งวันหนึ่ง ผมทนไม่ไหวจึงลองขอให้เธอช่วย "ถูไถ" กับผมหน่อย เธอทำหน้าลำบากใจแต่ก็ยอมตกลงพร้อมบอกว่า "ถ้าคุณครูต้องการขนาดนั้นล่ะก็..." เธอใช้เรียวขาที่สวมถุงน่องความหนาตั้งแต่ 40 ถึง 140 เดนิเออร์ตลอดทั้งปี ให้ผมได้เอาแก้มถูไถ ยอมให้ผมเหยียบเบาๆ และแม้แต่ให้ดมกลิ่นเท้าที่อบอ้าว "แบบนี้รู้สึกดีไหมคะ?" ความอ่อนโยนที่เธอปรนนิบัติราวกับจะตามใจครูอย่างผม ทำให้สติสัมปชัญญะของผมขาดผึงไปนานแล้ว แม้แต่ตัวคาโฮะเองก็ยังเขินอายกับสัมผัสสากๆ และเสียงเสียดสีของเนื้อผ้าถุงน่อง แต่เธอก็ยังยอมถูไถเรียวขาที่ชุ่มเหงื่อเพื่อผม ในที่สุดผมก็ฉีกถุงน่องสีดำออกเพียงเล็กน้อยเท่าที่จำเป็นเพื่อสอดใส่สดๆ อย่างต้องห้าม คาโฮะผู้แสนดีจนถึงที่สุดยอมรับตัวผมในสภาพที่ยังสวมชุดนักเรียนอยู่ทุกที่ในโรงเรียน พร้อมบอกว่า "จนกว่าคุณครูจะพอใจเลยค่ะ"