มันเป็นรถไฟที่เหมือนกับทุกวัน สุมิเอะรู้สึกสับสนกับมือที่สัมผัสก้นของเธออย่างไม่เป็นธรรมชาติ ไม่น่าเชื่อ…การล่วงละเมิดทางเพศ!? เมื่อละเลยไปสักพัก มือก็ค่อยๆ เข้าใกล้บริเวณที่อ่อนไหวขึ้นเรื่อยๆ แน่ๆ เลยว่าเป็นการล่วงละเมิด! เมื่อรู้ตัวก็ถูกรายล้อมไปด้วยผู้ชายที่ดูเหมือนเพื่อนที่กลายเป็นเกราะบังสายตา สุมิเอะที่แข็งทื่อด้วยความกลัวก็ทำได้แค่ทน แต่ในขณะเดียวกัน น้ำหล่อลื่นก็ไหลออกมาจนไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ และเสียงครางที่น่าอายก็รั่วไหลออกมา ร่างกายที่ตกอยู่ในความหงุดหงิดจากการหยุดชะงักของชีวิตแต่งงานก็ตอบสนองว่าต้องการมากกว่านี้ การกระทำที่ต่ำทรามนั้นให้อภัยไม่ได้ แต่ร่างกายก็ทนไม่ได้ ในที่สุด สุมิเอะก็หลับตาและยอมรับที่จะเป็นผู้ให้ความสุข
Center Village
