ความรู้สึกมาโซคิสต์ตามสัญชาตญาณที่ถูกทรมานโดยผู้ชายที่ไม่รู้จักและถูกปลุกเร้าความใคร่ทุกวัน! ถูกกักขังไว้ภายใต้ภาระหนี้สินที่พ่อสร้างขึ้น และค่อยๆ กลายเป็นที่ปลอบประโลมของผู้ชายทั้งกลางวันและกลางคืน คู่สนทนาเพียงคนเดียวคือตุ๊กตาที่พ่อให้มาตั้งแต่เด็ก… แม้จะรอคอยพ่อที่ขาดการติดต่อ แต่ก็ถูกฝึกฝนให้เปรอะเปื้อนด้วยน้ำอสุจิอย่างต่อเนื่อง และแม้จะขัดแย้งกับความรู้สึกผิด แต่ก็กลายเป็นทาสกามารมณ์อย่างน่าเศร้า… "นี่…ฉันแปลกไปไหม? ช่วยบอกฉันหน่อย…ฉันเองก็ไม่เข้าใจแล้ว…"
