Hindi ako magaling makipag-usap sa mga tao. Mula pagkabata, mag-isa lang ako, at ang pagguhit lang ang mundo ko. Kahit pumasok ako sa isang unibersidad ng sining, hindi ako nakasali sa grupo, at ang aking presensya ay mahina, at gumuguhit ako ng tahimik sa sulok ng silid-aralan araw-araw. Ngunit isang araw, sa isang maliit na sketching session kung saan inanyayahan ako ng lahat, ang mundo ni 'Sakihana' ay bahagyang nayanig. Sa lugar kung saan hindi na makapunta ang hubad na modelo, sinabi niya sa sarili na "Ako na lang ang gagawa nito." Para lang makapagpinta. Para makatulong sa isang tao. Ngunit ang mga tingin ay mas mainit pa kaysa sa inaasahan ko. Sa tuwing tinitingnan, pinupuri, at kailangan, may nanginginig sa kaibuturan ng aking puso. Habang nanginginig sa pagitan ng kahihiyan at kaligayahan, napagtanto ni Sakihana na "Okay lang na nandito ako." Iyon ang unang pagkakataon na naramdaman ko ang temperatura ng 'pagkilala'. Pagkatapos, inalis ni Sakihana ang kanyang mga damit sa sarili niyang kagustuhan. "Gusto kong tignan mo ako nang mas mabuti." Ang pakiramdam na napapaligiran ng mga tingin sa silid-aralan na iyon ay gumagalaw pa rin sa loob ng kanyang katawan. Tahimik niyang ibinababa ang kanyang bathrobe sa harap ni Aizawa. Hindi nakakahiya na maghubad. Ngunit kapag tinitingnan ako ng isang tao, bumibilis ang tibok ng puso ko. Parang nauubusan ako ng hininga. Naramdaman ko ang 'ako' na nanginginig sa kanyang mga mata. Sa paghawak at paghaplos, nakatagpo si Sakihana ng isang bagong pakiramdam habang nanginginig. Ang kaligayahan ng pagiging tinitingnan, ang pagpukaw ng paghawak. At pagkatapos noon, ang pakiramdam na pumupuno sa kaibuturan ng kanyang katawan— Hindi ko ito matanggi kahit na ito ang unang pagkakataon. Sa halip, nalubog ako sa init na iyon. "Higit pa… tignan mo ako…" Masaya ako na ang kanyang mga mata ay nakatitig lamang kay Sakihana. Nang mapagtanto ko, hinahanap ni Sakihana ang kanyang kapareha gamit ang kanyang sariling mga kamay, nagbibigay sa pamamagitan ng kanyang bibig, nagbubukas ng kanyang mga binti, at paulit-ulit na tinatanggap siya. Ang sex ay mas malambing at mas kahalayan kaysa sa inaasahan ko. At pareho silang unti-unting natutunaw ang puso at katawan ni Sakihana. Ang 'pagiging kailangan' ay magkasama sa kaligayahan. Ang 'akong tinitingnan' ay hindi na ang 'ako sa loob ng larawan', kundi ang 'ako sa loob ng pagnanasa'. Nakakahiya, pero masaya. Sa tuwing tinitingnan, ang balangkas ni Sakihana ay nagiging mas malinaw. Ito ay tiyak na ang unang kuwento para sa kanya upang matuklasan ang kanyang sarili.