ฉันไม่เก่งเรื่องการคุยกับคน ตั้งแต่เด็กมาตลอด ฉันอยู่คนเดียว และการวาดภาพก็เป็นโลกทั้งใบของฉัน แม้จะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยศิลปะก็ยังไม่สามารถเข้ากลุ่มได้ มีตัวตนที่จางหาย และใช้ชีวิตอยู่กับการลากดินสออย่างเงียบๆ ในมุมห้อง แต่แล้ววันหนึ่ง โลกของ ‘Sakihana’ ก็สั่นคลอนเล็กน้อยในงานสเก็ตช์เล็กๆ ที่ทุกคนชวนไป ในตอนที่นางแบบเปลือยไม่สามารถมาได้ เธอก็พูดด้วยตัวเองว่า “ฉันจะทำเอง” เพียงเพื่อที่จะวาดภาพ เพื่อที่จะเป็นประโยชน์ต่อใครบางคน แต่สายตาของพวกเขาร้อนแรงกว่าที่คิดไว้มาก ทุกครั้งที่ถูกมอง ชมเชย และถูกต้องการ มีบางอย่างสั่นสะท้านอยู่ในใจของฉัน ขณะที่สั่นคลอนอยู่ระหว่างความอับอายและความสุข Sakihana ก็ตระหนักได้ว่า “ฉันอยู่ตรงนี้ได้” นั่นคืออุณหภูมิของการ ‘ยอมรับ’ ที่เธอรู้สึกเป็นครั้งแรก หลังจากนั้น Sakihana ก็ถอดเสื้อผ้าด้วยตัวเองอีกครั้ง “อยากให้มองฉันให้ดีกว่านี้” ความรู้สึกที่ถูกรายล้อมไปด้วยสายตาในห้องเรียนนั้นยังคงคุกรุ่นอยู่ในส่วนลึกของร่างกายของเธอ ปล่อยผ้าคลุมอาบน้ำลงอย่างเงียบๆ ต่อหน้า Aizawa การเปลือยตัวไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่เมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตาเพียงคู่เดียว หัวใจก็เต้นเร็วขึ้น จนแทบหายใจไม่ออก ฉันรู้สึกถึง ‘ฉัน’ ที่สั่นคลอนอยู่ในดวงตาของเขา ถูกสัมผัส ถูกลูบไล้ Sakihana ได้พบกับความรู้สึกใหม่ๆ ขณะที่สั่นเทา ความสุขจากการถูกมอง การกระตุ้นจากการถูกสัมผัส และความรู้สึกที่เติมเต็มส่วนลึกของร่างกายที่อยู่ถัดจากนั้น แม้จะเป็นครั้งแรก แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ ตรงกันข้าม เธอกลับจมอยู่ในความร้อนนั้น “มองฉัน…อีกหน่อย…” ฉันมีความสุขมากที่ดวงตาของเขาจ้องมองเพียงฉันเท่านั้น เมื่อรู้ตัว Sakihana ก็ได้เรียกร้องให้เขาด้วยมือของตัวเอง ให้ด้วยปากของเธอ เปิดขา และต้อนรับเขาหลายครั้ง เพศสัมพันธ์นั้นอ่อนโยนและเร้าอารมณ์กว่าที่จินตนาการไว้มาก และทั้งสองอย่างนั้นก็ค่อยๆ ละลายหัวใจและร่างกายของ Sakihana ‘การถูกต้องการ’ นั้นอยู่ติดกับความสุข ‘ฉันที่ถูกมอง’ ไม่ใช่ ‘ฉันในภาพวาด’ อีกต่อไป แต่เป็น ‘ฉันในความปรารถนา’ น่าอาย แต่ก็มีความสุข ทุกครั้งที่ถูกมอง ขอบเขตของ Sakihana ก็ชัดเจนขึ้น นี่คงเป็นเรื่องราวแรกของการที่เธอค้นพบตัวเอง
