ฉันไม่สามารถพบกับลุงคนเดิมได้อีกแล้ว ลุงใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในอาคารรวมที่มีรูปทรงแปดเหลี่ยม ฉันไม่เข้าใจว่าใครจะซื้อของที่ลุงทิ้งไว้แบบนี้ เพียงแต่ฉันและลุงไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้อมูลที่ส่งมาในตอนท้ายของเดือนเลย ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ นี่มันอะไรกัน ถ้าเป็นการแกล้งกันจริงๆ นะ ฉันกลัวมากเลยจริงๆ ขอร้องล่ะค่ะ 【เกิดปี 2008 หวังเป็นเชฟ (1●)】 【ผู้จัดการชมรมเบสบอลที่อ่อนแอ (18 ปี)】 【สาวอกใหญ่ที่เป็นกรรมการสภานักเรียน】 【นักเรียนที่เรียนพิเศษตัวผอม】 "นี่เป็นฤดูกาลที่ฉันชอบที่สุดในหนึ่งปี ไม่ว่าจะเป็นลมหรืออะไรก็ตามก็รู้สึกดีไปหมดเลยค่ะ" ลุง สวัสดีค่ะ ดูเหมือนว่าผอมลงไปนิดหน่อยนะคะ เปิดเพลงแนว Shoegaze แล้วขับรถไป ความรู้สึกเหมือนล่องลอย มันเหมือนกับตอนที่กำลังทำอย่างนั้นเลยค่ะ 'ฟุ่..' รู้สึกแบบนั้น การสนทนาด้วยคำนามธรรมเป็นสิ่งที่ทำกันมาตั้งแต่สมัยก่อน ดูเหมือนว่าในที่สุดเธอก็กลับมาอยู่ในสภาพที่ดีแล้ว ไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเร็วขนาดนี้ ฉันมั่นใจ สายตาของลุงที่มองตามอย่างเหนียวแน่น และสิ่งที่ถูกมอง กระโปรงนักเรียนที่พลิ้วไหวบนร่างกายที่ผอมบาง อุณหภูมิร่างกายที่เกินจินตนาการและกลิ่นนมหวานที่สัมผัสได้ทันทีที่สัมผัส กระโปรงลายสก็อตที่รัดเอวอย่างแน่นหนา ช่วงนี้ข้ามเส้นที่ไม่ควรข้ามไปได้อย่างสบายๆ