ระหว่างทางกลับจากการไปทำงานต่างจังหวัดกับรินเนะคุง ลูกน้องของผม แต่เพราะอิทธิพลของพายุไต้ฝุ่นทำให้รถไฟเกิดหยุดวิ่งอย่างไม่คาดคิด เราจึงพยายามหาที่พักในสำนักงานสาขาใกล้เคียง แต่กลับเหลือห้องว่างเพียงห้องเดียวเท่านั้น ทั้งคู่ต้องเผชิญหน้ากันในสภาพที่เสื้อผ้าเปียกโชกจากฝนตกหนักจนต้องนุ่งเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว พยายามจะกลบเกลื่อนความอึดอัดใจ แต่รินเนะคุงกลับขยับเข้ามานั่งใกล้กว่าปกติ แล้วพึมพำออกมาว่า "ฉันชื่นชมท่านประธานมาตั้งนานแล้วค่ะ" เพียงคำพูดนั้น บรรยากาศที่ตึงเครียดก็เปลี่ยนไป แม้ในใจจะพยายามใช้เหตุผลยับยั้งไว้ แต่ทั้งคู่ก็ค่อยๆ ก้าวข้ามเส้นกั้นบางๆ นั้นไปในที่สุด
Planet Plus
