ผมรักลูกสาวของผมมาก คำที่ว่ารักจนแทบจะเอาดวงตาใส่เข้าไปในตาได้โดยไม่เจ็บนั้น ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งจากก้นบึ้งของหัวใจ แต่ในขณะเดียวกัน ยิ่งผมทุ่มเทความรักให้เธอมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกกังวลมากขึ้นเท่านั้น มันเป็นความรู้สึกที่คล้ายกับความกลัวว่า วันหนึ่งเมื่อลูกสาวเติบโตขึ้น เธออาจจะไม่ยอมรับในตัวผมในฐานะพ่ออีกต่อไป และเพื่อบรรเทาความกังวลที่ลึกจนหยั่งไม่ถึงนั้น พิธีกรรมที่จำเป็นสำหรับผมก็คือ การให้ลูกสาวที่รักดื่มน้ำกามของผม (ซึ่งเป็นปัจจัยที่เป็นตัวตนของผมเอง) ในทุกๆ วันนั่นเอง
