รถไฟเที่ยวสุดท้ายในชนบทหลังเลิกชมรม ส่วนใหญ่จะมีแค่ฉันกับคุณครู... เราต่างก็รู้สึกถึงกันแต่ไม่กล้าสบตา และไม่มีบทสนทนาใดๆ ภายในรถไฟ ด้วยความเหนื่อยล้า ฉันจึงเผลอหลับไปจนรู้ตัวอีกทีก็ถึงสถานีปลายทางเสียแล้ว ที่สถานีชนบทแห่งนี้ กว่าพ่อแม่จะมารับก็ต้องใช้เวลามากกว่า 2 ชั่วโมง คุณครูบอกว่าการรอคนเดียวมันอันตราย จึงให้ฉันไปพักที่บ้านของคุณครูชั่วคราว ฉันที่กลายเป็นคนไร้ที่ไปในคืนนี้ กลับคิดว่าการได้ค้างที่บ้านคุณครูคือโอกาสทอง ฉันนี่มันเด็กดื้อจริงๆ... ในห้องเล็กๆ ของบ้านหลังเล็กของคุณครู ความรู้สึกไม่สมจริงที่ได้อยู่กันสองต่อสอง ทำให้ระยะห่างระหว่างเราลดลงอย่างน่าประหลาด และเราก็เริ่มจูบกันอย่างเป็นธรรมชาติ... ทางแยกแห่งโชคชะตา... "ถ้าเงียบไว้ ก็จะไม่มีใครรู้หรอกนะ" "หนูจะไม่บอกใครแน่นอนค่ะ ไม่ต้องห่วง" "พรุ่งนี้วันเสาร์ ไม่ต้องกังวลเรื่องเวลาใช่ไหมล่ะ" ฉันบอกตัวเองแบบนั้น และปล่อยให้คุณครูกอดก่ายและร่วมรักกับฉันต่อไปจนถึงเช้า...
