เธอเป็นคนพูดไม่เก่งเวลาอยู่ต่อหน้าผู้คน มักจะก้มหน้าอ่านหนังสือจนเป็นนิสัย พอถูกรุกเร้าก็ปฏิเสธไม่เป็น กว่าจะตอบว่า "ค่ะ" ก็ต้องใช้เวลาคิดครู่หนึ่ง— ซากากิบาระ น่ารักเป็นบ้าเลย เธอชอบสถานที่เงียบๆ กลิ่นของห้องสมุด เสียงกระดาษที่เสียดสีกัน และปฏิกิริยาที่ตัวแข็งทื่อเวลาผมเข้าไปใกล้ เพราะงั้น ผมจึงไม่สัมผัส แต่ผมจะเลีย เลียที่ลำคอ หลังใบหู และลากลิ้นผ่านแก้มอย่างช้าๆ ไม่รุนแรง ไม่เร่งรีบ แค่เลียอย่างเหนียวหนึบต่อไปเรื่อยๆ เธอที่เป็นคนขี้เกรงใจ ร่างกายจึงตอบสนองก่อนคำปฏิเสธจะหลุดจากปาก ทั้งที่บอกว่า "ไม่ได้นะคะ" แต่กลับหาเหตุผลที่จะหนีไม่เจอ ผมเลียไปพลาง ตรวจสอบไปพลาง เลียไปพลาง สอนให้เธอรู้ไปพลาง ว่าเธอกำลังเริ่มคุ้นชินกับการถูกเลีย นี่ไม่ใช่การสั่งสอน ไม่ใช่การครอบงำ เพียงแต่ ผมกำลังลิ้มรส 'ความอ่อนแอ' ของเธอที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว จากระยะที่ใกล้ที่สุดเท่านั้นเอง พอรู้ตัวอีกที ท่ามกลางความเงียบสงัดราวกับอยู่ในห้องสมุด เธอกลับเป็นฝ่าย ส่งสายตาที่เฝ้ารอลิ้นของผมเสียเอง —เพราะงั้น วันนี้ผมก็จะเลียเธอต่อไป
