เช้ามืดวันหนึ่ง ผมได้รับโทรศัพท์จากแม่เลี้ยงที่เมาเละเทะในงานเลี้ยงของพนักงานพาร์ทไทม์ว่า "มารับแม่หน่อย" ผมจำใจเดินทางไปรับและต้องตกใจกับสภาพที่เปลี่ยนไปของเธอ ภาพลักษณ์ที่เคร่งครัดตามปกติหายไปสิ้น เหลือเพียงผิวพรรณอันนุ่มนวลที่โผล่พ้นเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยและลมหายใจอันหวานฉ่ำที่พรากสติของผมไป อุณหภูมิร่างกายและน้ำหนักที่ส่งผ่านแผ่นหลังขณะที่ผมแบกเธอไว้ กลายเป็นตัวจุดชนวนให้เราทั้งคู่ก้าวข้ามเส้นต้องห้าม เพียงครั้งเดียวไม่เคยพอ เราทั้งคู่ต่างโหยหากันและกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า จมดิ่งลงในร่างกายที่เข้ากันได้อย่างยอดเยี่ยม และการ "ขอต่อรอบ" อันผิดศีลธรรมนี้ก็ยังคงดำเนินต่อไปแม้แสงอาทิตย์จะสาดส่อง
