※ ขณะนี้มีการจำกัดการเผยแพร่อย่างเข้มงวด แม้แต่หน้าแนะนำก็ถูกระบบแก้ไขคำอัตโนมัติและถูกเซ็นเซอร์ นี่คือวิดีโอของจริงที่ไม่มีการผ่อนปรนใดๆ ถือเป็นปาฏิหาริย์ที่ผ่านการตรวจสอบเพื่อเผยแพร่มาได้ โปรดรีบดาวน์โหลดก่อนที่จะไม่สามารถรับชมได้ สวัสดีครับ ผมชื่อว่า อะโนนิมัส บัญชีลับครับ ผมเป็นลุงวัยเริ่มแก่ที่อ้วนน่าเกลียด พุงพลุ้ยมีขนดก และผมกำลังเริ่มบางลง ผมรุกจีบ อูรุจัง วัย 19 ปีอย่างหนัก แม้จะถูกปฏิเสธแต่ลุงคนนี้ก็ไม่ยอมแพ้ และถูกอูรุจังปั่นหัวเล่น ผมตกหลุมรักเธอเข้าอย่างจัง อูรุจังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง และตัดสินใจจะไปเรียนต่อต่างประเทศในปีหน้า เธออายุ 19 ปี หน้าตาคล้ายกับ อิคุตะ ลิระ มีผิวขาวใส ผมยาวสีดำ ร่างกายบอบบาง และมีน้ำเสียงที่สูงและนุ่มนวล ทั้งหัวนมและจิ๋มของเธอเป็นสีชมพูสวยราวกับเทพสร้าง เธอเป็นคนฉลาด ซื่อตรง และขี้อายมากกว่าคนทั่วไป ผมของเธอเงางามเหมือนนางแบบ และมีเสน่ห์ที่น่าหลงใหลอย่างที่สุด ผมคอยสนับสนุนเธอครั้งแล้วครั้งเล่า และยังให้เธอยืมเงินอีก 5 แสนเยน แต่ถึงอย่างนั้น อูรุจังกลับบล็อก LINE ของผมและขาดการติดต่อกันไป ต่อหน้าอูรุจัง ผมแสร้งทำเป็นลุงที่มีฐานะและพยายามทำตัวให้ดูดี แต่ความจริงแล้วผมเป็นลุงโรคจิตที่ตัวคนเดียวมาตลอด อาศัยอยู่ในห้องเช่าไม้เก่าๆ ขนาด 4 เสื่อทาทามิที่เต็มไปด้วยขยะ ทำงานบ้านไม่เป็น และกินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกวัน ลุงจนๆ คนนี้ที่ทำงานรับจ้างรายวัน ทุ่มเททำงานหนักจนเหงื่อท่วมเพื่อเก็บเงิน 5 แสนเยนนี้มาเพื่อช่วยอูรุจัง แต่กลับถูกเธอบล็อก LINE ผมยอมแพ้ไม่ได้ ในขณะที่ยังมีความรักอยู่ ผมก็รู้สึกช็อกที่ถูกยืมเงินแล้วชิ่งหนี อูรุจังคงไม่เข้าใจถึงความยากลำบากของแรงงานนอกระบบแม้แต่นิดเดียว แต่ความช็อกนั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นอารมณ์อื่นในทุกๆ วัน ตั้งแต่วินาทีที่ถูกบล็อก ความคิดในหัวของผมก็ยุ่งเหยิงไปหมด ความจริงที่ว่า “ถูกอูรุจังทิ้ง” วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะที่ยังมีความรัก ความปรารถนาทางเพศและความเกลียดชังก็ผสมปนเปกันจนอยากจะ “สั่งสอนและทำให้ผู้หญิงคนนี้สกปรกให้ถึงที่สุด” ผมอยู่คนเดียวในห้องที่เต็มไปด้วยขยะ ซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป พร้อมกับเปิดและปิดหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ LINE ของอูรุจังไม่ขึ้นว่าอ่านแล้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ทำไมถึงบล็อกฉัน” “คืนเงิน 5 แสนมานะ” “ฉันลืมจิ๋มสีชมพูสวยๆ ของอูรุจังไม่ได้เลย”
