ako na parang ibababa ng departamento… ang ipinadala sa kwarto sa delihēru na pinuntahan ko para mawala ang lungkot ko ay… ang sekretarya ng presidente na laging tinitingala ako…! "Huwag mong sabihin sa kumpanya…" isang manipis na boses na iba sa kanyang karaniwang matigas na pananalita. Siguradong hindi ko sasabihin ito sa kahit sino. Pero gagamitin ko ang sikretong ito para gawin ang gusto ko sa sekretaryang ito na mayabang sa loob ng kumpanya. Kantutan na nagpapatuloy kahit sa loob ng kumpanya. Ang malaking dibdib na ito na hindi pa nahahawakan kahit ng presidente ay nasa kamay ko na… Hindi ko na alintana ang pagbaba ng ranggo.
DAHLIA
