Nitong mga nakaraang buwan, naging malabo ang mga alaala ni Mitsuki. Kapag pinipilit niyang alalahanin ang mga ito, nakakaranas siya ng pananakit ng ulo na hindi alam ang sanhi. Kailan pa kaya ito nagsimula? Ah, oo, sa paaralang walang tao. Kailan pa naging trabaho ng class representative ang pagtatapon ng basura ng klase... Kahit na kailangan niyang pumunta sa paaralan tuwing araw ng pahinga, ang mga sagot mula sa kanyang guro ay sa pamamagitan lamang ng LI○E. Bakit kaya? Sa tuwing sinusubukan niyang alalahanin ang mga bagay na sa tingin niya ay may kinalaman dito, humihinto ang kanyang pag-iisip. Ito na ang lahat ng bumubuo sa kung sino ako ngayon. Hindi pag-unlad kundi paghinto. Hindi ito komportable, ngunit hindi rin ako nalulungkot, habang hindi ko maalala ang mga mahahalagang bagay. Hindi ko kilala ang sarili ko. Iyon lang ang bagay na malinaw at tiyak kong alam. At ngayon, mabigat na naman ang mga basura...
Yama to Sora/Mousouzoku
