ชีวิตของฉันพังทลายเพราะการล่วงละเมิดทางเพศ... ทั้งๆ ที่ฉันสามารถถอยกลับได้ แต่ฉัน... ฉันตกเป็นเหยื่อของการล่วงละเมิดทางเพศบนรถไฟไปทำงาน คิดผิดไปรึเปล่าว่ามีอะไรมาแตะก้น? ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น... นี่คือการล่วงละเมิดทางเพศจริงๆ เมื่อตกเป็นเหยื่อจริงๆ ฉันกลัวจนร่างกายแข็งทื่อ และไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้เลย ลวนลามก้นจากด้านบนกระโปรง และเมื่อรู้ว่าฉันไม่สามารถขัดขืนได้ เขาก็ลูบคลำอวัยวะเพศของฉันจากด้านบนกางเกงในราวกับสัมผัสด้วยขนนก แล้วนิ้วก็เริ่มแทรกเข้าไปในกางเกงใน... เสียงหยาบคายดังขึ้น... น่าอาย... ไม่อยากให้ใครรู้... ไม่เอาแล้ว... เมื่อถึงสถานี ชายคนนั้นก็ลุกขึ้นและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว แต่ฉันก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากความรู้สึกที่เหลืออยู่ได้ ทั้งๆ ที่มันน่ากลัว ทั้งๆ ที่มันน่าอับอาย วันนั้นความสุขจากการล่วงละเมิดทางเพศไม่ยอมออกจากหัวของฉันเลย และฉันก็ไม่มีสมาธิในการทำงาน พอถึงบ้าน ฉันก็จมอยู่กับการสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองขณะนึกถึงการล่วงละเมิดทางเพศเมื่อเช้า ฉันไม่ควรขึ้นรถไฟคันนั้นอีกแล้ว ฉันอาจจะตกเป็นเหยื่อของการล่วงละเมิดทางเพศอีก... ทั้งๆ ที่ฉันรู้ แต่ฉันก็ไม่สามารถยับยั้งความอยากได้ของตัวเองได้ ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยที่จะถูกล่วงละเมิดอีกครั้ง... "เธอไม่เข็ดเหรอเนี่ย เมื่อก่อนยังกลัวจนพูดไม่ออกเลยนะ" "เธอขึ้นมาเพราะอยากให้โดนล่วงละเมิดใช่ไหม?" คนล่วงละเมิดไม่ได้อยู่คนเดียว... ทั้งหมดรอบตัวฉันเป็นพวกเดียวกันหมด การล่วงละเมิดทางเพศบนรถไฟที่กลายเป็นดินแดนไร้กฎหมาย... ฉันคิดว่าอะดรีนาลีนหลั่งออกมามากมาย น่าจะจบแค่นี้... แต่ฉันที่เป็นครู ถูกนักเรียนแอบถ่ายทุกอย่าง และถูกข่มขู่ด้วยวิดีโอ และหลังจากนั้นก็ถูกทำเป็นสัตว์เลี้ยงทางเพศของนักเรียนในโรงเรียน และในวันต่อมา เมื่อฉันขึ้นรถไฟคันเดิมอีกครั้ง คนล่วงละเมิดและนักเรียนก็ร่วมมือกันยึดครองรถไฟทั้งหมด... "เธอเป็นครูไม่ใช่เหรอ! นี่มันผู้หญิงวิปริตชัดๆ เลยนะ" ใช่แล้ว... ใช่แล้ว... ฉันเป็นคนวิปริต... ฉันไม่สามารถหลุดพ้นจากความสุขทางเพศที่ไม่สมจริงได้ ฉันคิดว่าฉันจะต้องขึ้นรถไฟคันนี้อีกครั้งในเช้าวันพรุ่งนี้...
