LADA ลบเซ็น — เวอร์ชันลบโมเสกด้วย AI. ชีวิตของฉันพังทลายเพราะการถูกลวนลาม... ทั้งที่ฉันสามารถหันหลังกลับได้ แต่ฉันกลับ... ฉันถูกลวนลามบนรถไฟระหว่างเดินทางไปทำงาน ความรู้สึกเหมือนมีอะไรมาสัมผัสที่ก้น ฉันคิดไปเองหรือเปล่านะ? ไม่สิ... นี่มันคือการลวนลามชัดๆ พอโดนเข้าจริงๆ ฉันก็กลัวจนตัวแข็งทื่อไปหมด จนส่งเสียงร้องไม่ออก เขาเริ่มลูบคลำก้นของฉันผ่านกระโปรง และเมื่อรู้ว่าฉันขัดขืนไม่ได้ เขาก็ใช้ปลายนิ้วสัมผัสเบาๆ ลากผ่านจุดซ่อนเร้นผ่านกางเกงใน จากนั้น นิ้วของเขาก็รุกล้ำเข้าไปในกางเกงใน... เสียงเฉอะแฉะอันลามกดังระงมไปหมด... น่าอายจัง... ไม่อยากให้ใครรู้... อย่าทำมากกว่านี้เลย... พอถึงสถานี ผู้ชายคนนั้นก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว แต่ฉันกลับไม่สามารถสลัดความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่นั้นออกไปได้ ทั้งที่ควรจะกลัว ทั้งที่ควรจะรู้สึกอัปยศ แต่ในวันนั้น ความเสียวซ่านจากการถูกลวนลามกลับวนเวียนอยู่ในหัวจนไม่มีสมาธิทำงาน พอกลับถึงบ้าน ฉันก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า แล้วเผลอช่วยตัวเองอย่างไม่สำรวม ฉันไม่ควรขึ้นรถไฟขบวนนั้นในเวลานั้นเลย อาจจะถูกลวนลามอีกก็ได้... ทั้งที่รู้แบบนั้น แต่ฉันกลับยับยั้งแรงปรารถนาไม่ได้ ฉันคิดว่าฉันคงกำลังคาดหวัง... ที่จะถูกลวนลามอีกครั้ง... "เธอนี่ไม่เข็ดเลยนะ คราวก่อนยังกลัวจนร้องไม่ออกอยู่เลย" "อยากโดนลวนลามจนต้องขึ้นรถไฟขบวนนี้มาใช่ไหมล่ะ?" พวกลวนลามไม่ได้มีแค่คนเดียว... คนรอบข้างทั้งหมดร่วมมือกัน บนรถไฟที่กลายเป็นเขตไร้กฎหมาย ฉันถูกรุมลวนลาม... ฉันคิดว่าอะดรีนาลีนในตัวมันพุ่งพล่านไปหมด มันควรจะจบลงเพียงเท่านี้... แต่มันไม่ใช่ ฉันที่เป็นครู กลับถูกนักเรียนแอบถ่ายเหตุการณ์ทั้งหมดไว้ ฉันถูกข่มขู่ด้วยวิดีโอนั้น และหลังจากบนรถไฟ ฉันก็ถูกทำให้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงระบายความใคร่ของนักเรียนภายในโรงเรียน และในวันต่อมา เมื่อฉันขึ้นรถไฟขบวนนั้นอีกครั้ง พวกลวนลามและนักเรียนคนนั้นก็ร่วมมือกันยึดครองตู้รถไฟไว้ทั้งหมด... "ได้ยินว่าเธอเป็นครูเหรอ! เป็นยัยผู้หญิงวิตถารชะมัดเลยนะ" ใช่ค่ะ... ใช่แล้ว... ฉันมันคนวิตถาร... ฉันไม่สามารถถอนตัวออกจากความสุขทางเพศที่เหนือจริงนี้ได้อีกต่อไป และพรุ่งนี้เช้า ฉันก็คงจะขึ้นรถไฟขบวนนี้อีกครั้งแน่นอน...
