บนดาดฟ้าที่ไม่มีใครอยู่ ฉันซ้อนเสียงเล็กๆ ของตัวเอง เสียงที่ว่าอยากเป็นนักพากย์ก็ไม่กล้าบอกใคร ไม่มีที่อยู่ ไม่มีใครอยู่ข้างๆ ทุกครั้งที่พูดบทก็มีแต่ความเหงาที่ดังขึ้น มีเพียงอาจารย์เท่านั้นที่เก็บเสียงนั้นไว้ อาจารย์ที่ทั้งเข้มงวดและอ่อนโยน มองฉันใกล้ชิดกว่าใครๆ รู้สึกเหมือนได้สัมผัสคำว่า "ก็ดีแล้ว" ที่ฉันเฝ้ารอมาตลอดในใจ ตอนที่ซ่อนน้ำตาไว้ในห้องเรียนหลังเลิกเรียน แขนของอาจารย์ก็โอบกอดฉันไว้ ฉันรู้สึกว่าฉันมีชีวิตอยู่จริงๆ ในตอนนั้น แม้จะมีความเหงาและความฝัน ฉันก็รู้สึกถึงชีวิตผ่านเรื่องเพศ อาจารย์เปิดปากฉันด้วยลิ้นสกปรกของเขา แล้วก็มีรสชาติของผู้ชายแก่ อาจารย์เลียทั่วร่างกายฉันด้วยลิ้นสกปรกของเขา แล้วก็มีกลิ่นของน้ำลายที่แห้ง อาจารย์ขุดคุ้ยช่องคลอดของฉันด้วยลิ้นสกปรกของเขา มันรู้สึกดี อาจารย์ ขอบคุณค่ะ
