“ซากิจังเป็นคนจริงจังเกินไปนะ ลองปล่อยตัวปล่อยใจให้หลุดโลกดูสักครั้งดีไหม?” คำพูดสั้นๆ จากเพื่อนคนหนึ่งทำให้เธอฉุกคิด ในฐานะภรรยา เธอคอยสนับสนุนสามี และในฐานะแม่ เธอคอยดูแลลูกชายจนเติบโต ด้วยนิสัยที่ทุ่มเทและจริงจัง ซึ่งนั่นเป็นทั้งจุดเด่นและจุดด้อยของเธอ แต่พอรู้ตัวอีกที ความสัมพันธ์กับสามีก็กลายเป็นเหมือนอากาศที่จืดชืด และลูกชายก็สอบเข้าเรียนต่อจนเริ่มพึ่งพาตัวเองได้ ในวินาทีนั้น ความเหงาที่ซ่อนอยู่ก็ผุดขึ้นมา เธอใช้ชีวิตอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด และในที่สุดก็ได้มีเวลาเป็นของตัวเองเสียที เมื่อนั้นคำพูดของเพื่อนก็ย้อนกลับมาในหัวอีกครั้ง “ผู้หญิงวัยนี้แล้ว จะลองปล่อยตัวปล่อยใจให้สุดเหวี่ยงดูบ้างจะเป็นอะไรไปนะ”
