ย่านโดะยะคืออะไรน่ะเหรอ— มันคือย่านที่มีที่พักราคาถูกสำหรับแรงงานรายวันอาศัยอยู่รวมกันอย่างหนาแน่น "คืนละ 2,000 เยน มีทีวีสี มีแอร์และฮีตเตอร์!" ป้ายโฆษณาแบบนี้แขวนเรียงรายอยู่ตามที่พักต่างๆ มาริน มิตะ ผู้ประกาศข่าวสาว เดินทางมาทำข่าวที่ย่านโดะยะแห่งนี้ "เราจะมาเจาะลึกความเป็นอยู่ของผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้กันค่ะ" ทั้งที่เมืองนี้ก็อยู่ในญี่ปุ่นเหมือนกัน และผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน แต่เธอกลับทำข่าวด้วยสายตาเหมือนนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังวิจัยสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่ในต่างแดนอันห่างไกล เพราะนั่นคือหน้าที่ของเธอ แม้เธอจะอยู่ในวงการบันเทิงที่เปล่งประกายและเป็นที่ใฝ่ฝันของใครหลายคน แต่สำหรับเธอแล้ว งานบางครั้งก็ทั้งเหนื่อย ลำบาก และน่ารังเกียจ เธอซ่อนใบหน้าที่บูดบึ้งไว้ภายใต้รอยยิ้ม พยายามยืดแขนออกไปให้ไกลที่สุดเพื่อรักษาระยะห่างจากผู้ถูกสัมภาษณ์ และดำเนินรายการต่อไป "โอเคค่ะ ตัดได้!" ทันทีที่กล้องหยุดทำงาน รอยยิ้มของเธอก็หายวับไป และพ่นคำพูดที่อัดอั้นมาตลอดใส่ทีมงาน "ทำไมฉันต้องมาในที่แบบนี้ด้วยเนี่ย?" ความรู้สึกของการถูกรุมโทรมโดยคนที่เธอดูถูกไว้ขนาดนั้นจะเป็นยังไงกันนะ ถูกลากไปในยามค่ำคืน ถูกถอดเสื้อผ้า และถูกข่มขืน ถูกบังคับให้สอดใส่จนเนื้อเยื่อสัมผัสกันอย่างรุนแรง เสียงร้องห้ามถูกเมินเฉย เสียงขอความช่วยเหลือส่งไปไม่ถึงใคร ถูกข่มขืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกรุมโทรมโดยผู้ชายหลายคน ถูกแตกใส่หน้า ถูกบังคับให้ร่วมเพศอย่างรุนแรงจนกระทั่งร่างกายที่แสนรังเกียจเริ่มตอบสนองต่อความเสียวซ่าน