มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย... ถ้าเพียงแต่ฉันไม่รับหน้าที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมว่ายน้ำ... เพราะถูกครูใหญ่ขอร้องแกมบังคับ ฉันซึ่งเคยเป็นสมาชิกชมรมว่ายน้ำมาก่อนจึงต้องมารับหน้าที่นี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ ความรู้สึกเหมือนถูกยัดเยียดงานนี้ให้มันยังคงติดอยู่ในใจ กัปตันชมรมเป็นเด็กที่เจ้าเล่ห์มาก เขาแอบซ่อนชุดว่ายน้ำของฉันแล้วยื่นชุดว่ายน้ำโรงเรียนมาให้แทน "พวกเราตั้งใจกันขนาดนี้ แต่ครูยังทำตัวชิลล์ๆ อยู่อีกนะ ถ้าอยากจะสอนจริงๆ ก็ลงมาในสระแล้วสอนพวกเราสิครับ" ฉันถูกหว่านล้อมด้วยคำพูดจนต้องสวมชุดว่ายน้ำโรงเรียนนั่น... น่าอายที่สุด... โตเป็นผู้ใหญ่แล้วยังต้องมาใส่ชุดแบบนี้อีก... จู่ๆ สมาชิกคนอื่นๆ ที่เคยอยู่ตรงนี้ก็หายไปหมด เหลือเพียงฉันกับเขาแบบตัวต่อตัว... เอ๊ะ มีบางอย่างผิดปกติ... กว่าจะรู้ตัวทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว ฉันถูกกัปตันชมรมที่กำลังเงี่ยนเข้าจู่โจม ข่มขืน และถูกถ่ายคลิปไว้... เมื่อถูกกุมจุดอ่อน ฉันจึงถูกรุมโทรมในชมรมว่ายน้ำ แม้จะพยายามบอกครูใหญ่ว่าอยากลาออกจากตำแหน่งที่ปรึกษาแต่เขาก็ไม่รับฟัง พอไปปรึกษาเพื่อนครูด้วยกัน... กลับถูกข่มขืนซ้ำสองอย่างไม่คาดคิด กัปตันชมรมคนนี้เป็นลูกชายของผู้มีอิทธิพลที่มีชื่อเสียงในย่านนี้ เพราะโรงเรียนได้รับเงินบริจาคจำนวนมหาศาล ทางโรงเรียนจึงไม่สามารถขัดขืนได้ และที่ผ่านมาเรื่องอื้อฉาวต่างๆ ก็ถูกกลบฝังไปจนหมด เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดของฉันไม่มีใครได้ยิน จนกว่าพวกเขาจะเรียนจบ ฉันต้องถูกบังคับให้สวมชุดว่ายน้ำโรงเรียนทุกวัน และใช้ชีวิตในนรกที่ต้องเป็นรูเทียมมีชีวิตให้ชมรมว่ายน้ำได้ระบายความใคร่
