LADA ลบเซ็น — เวอร์ชันลบโมเสกด้วย AI. มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย... ถ้าเพียงแต่ฉันไม่รับหน้าที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมว่ายน้ำ... เพราะถูกครูใหญ่ขอร้องอย่างหนักหน่วง ฉันซึ่งเคยเป็นสมาชิกชมรมว่ายน้ำมาก่อน จึงต้องมารับหน้าที่เป็นที่ปรึกษาชมรม ความรู้สึกเหมือนถูกยัดเยียดหน้าที่นี้ให้มันยังคงติดอยู่ในใจ ประธานชมรมเป็นเด็กที่เจ้าเล่ห์มาก เขาแอบซ่อนชุดว่ายน้ำของฉันไว้ แล้วยื่นชุดว่ายน้ำโรงเรียนมาให้แทน "พวกผมจริงจังกันมากนะ แต่คุณครูดูทำส่งๆ จังเลย ถ้าคิดจะสอนจริงๆ ก็ลงมาในสระแล้วช่วยชี้แนะหน่อยสิครับ" ฉันถูกหว่านล้อมด้วยคำพูดจนต้องสวมชุดว่ายน้ำโรงเรียนนั่น น่าอายที่สุด... โตเป็นผู้ใหญ่แล้วยังต้องมาใส่ชุดแบบนี้... สมาชิกคนอื่นๆ ที่เคยอยู่ตรงนี้เมื่อครู่หายตัวไปหมด เหลือเพียงฉันกับเขาแบบตัวต่อตัว... เอ๊ะ มีบางอย่างผิดปกติ... กว่าจะรู้ตัวมันก็สายเกินไปเสียแล้ว ฉันถูกประธานชมรมที่กำลังเกิดอารมณ์ทางเพศจู่โจม ข่มขืน และถูกถ่ายวิดีโอไว้... เมื่อถูกกุมจุดอ่อน ฉันจึงถูกรุมโทรมโดยสมาชิกชมรมว่ายน้ำ แม้จะบอกครูใหญ่ว่าอยากลาออกจากตำแหน่งที่ปรึกษา แต่เขาก็ไม่รับฟัง พอไปปรึกษาเพื่อนครูด้วยกัน... กลับถูกข่มขืนซ้ำสองอย่างไม่คาดคิด ประธานชมรมคนนี้เป็นลูกชายของผู้มีอิทธิพลที่มีชื่อเสียงในย่านนี้ เพราะโรงเรียนได้รับเงินบริจาคจำนวนมหาศาล ทางโรงเรียนจึงไม่อาจขัดขืนได้ และที่ผ่านมา เรื่องอื้อฉาวที่เขาก่อไว้ก็ถูกกลบฝังไปทั้งหมด เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดของฉันไม่มีใครได้ยิน จนกว่าพวกเขาจะเรียนจบ ฉันต้องถูกบังคับให้สวมชุดว่ายน้ำโรงเรียนทุกวัน และใช้ชีวิตในนรกที่ต้องเป็นรูเทียมมีชีวิตให้กับชมรมว่ายน้ำ