ฉันตัดสินใจกลับบ้านเกิดเป็นครั้งแรกในรอบนาน เพราะรู้สึกอึดอัดกับการใช้ชีวิตในเมือง การใช้ชีวิตในชนบทนั้นเวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆ ราวกับโกหก เป็นชีวิตที่ว่างมาก วันหนึ่งขณะที่กำลังเดินเล่น ก็ได้พบกับมารินะซังที่เคยได้รับการดูแลจากเธอเมื่อก่อน… พอรู้สึกประหม่ากับความเป็นแม่และความเย้ายวนของมารินะซังที่ตอนเด็กไม่เคยสังเกตเห็น เธอก็เข้ามาใกล้ฉันเองซะงั้น!? ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชีวิตที่ถูกขยี้จนน้ำแตกจนกว่าจะหมดแรงก็เริ่มต้นขึ้น…