“มาเป็นเพื่อนกันนะ” เสียงหัวเราะของลุงที่กอดไหล่ฉัน ขณะที่มองหลังของแม่ที่เดินออกจากห้อง ฉันก็กัดฟันกลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้และหลับตาลง―― ตั้งแต่เด็ก ความรักของแม่ก็มักจะมอบให้พี่ชายเสมอ พี่ชายที่เก่งกาจ ฉันที่แย่ พี่ชายที่ได้รับการชมเชย ฉันที่ถูกดุ นั่นคือชีวิตประจำวันของฉัน พ่อก็พาฉันไปเดินเล่นบ่อยๆ เพราะทนเห็นฉันไม่ได้ เขาอุ้มฉันไว้บนไหล่ ซื้อขนมให้ฉัน พ่อที่ใจดีและฉันรักมาก แต่พ่อก็หายตัวไปอย่างกะทันหัน ตั้งแต่นั้นมาแม่ก็พูดถึงเรื่องแย่ๆ ของพ่อให้พวกเราฟังทุกวัน “เขาเป็นคนเลวร้าย” “ดีแล้วที่เขาหายไป” “พวกเราสามคนจะพยายามกัน” “พวกเรามีความสุข” และบอกกับตัวเองและพวกเราว่าถ้าไม่ทำตามนั้นก็จะไม่มีวันได้รับการให้อภัย เมื่อชีวิตเริ่มยากลำบาก แม่ก็บอกว่า “เพื่อครอบครัว” แล้วขอให้ฉันขายตัว เมื่อฉันถามว่าพี่ชายจะทำยังไง พี่ชายก็ถูกดุว่าดีแล้ว ฉันไม่อยากทำ มันเจ็บปวด ฉันร้องไห้ว่ามันมีความสุขตรงไหนที่ถูกคนแปลกหน้าลูบไล้ร่างกาย ทำไมต้องเป็นแค่ฉันด้วย แต่ฉันที่อ่อนแอก็ไม่มีที่อื่นให้ไป นอกจากที่นี่ ฉันก็ต้องยอมรับว่านี่คือบทบาทของฉัน “เธอไม่มีความฝันเหรอ?” ลุงพูดอย่างนั้นแล้วก็ลูบไล้ร่างกายของฉัน ถ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ปรารถนาอะไรเลย ฉันก็ไม่อยากมีความฝันเลย ความผูกพันในครอบครัวบีบคั้นจิตใจที่บริสุทธิ์ เรื่องราวของเด็กสาวที่น่าสงสาร
WAAP
